Skarpa Uniwersytecka: Jak połączyć Pałac Kazimierzowski z Powiślem?

Skarpa Uniwersytecka: Jak połączyć Pałac Kazimierzowski z Powiślem?

z cyklu Debaty warszawskie. Narracje nieoczywiste. Fakty, ludzie, instytucje

📍9 października 2025 roku

📍godz. 17.30

📍Krakowskie Przedmieście 1, sala 10 (I piętro)

📍wstęp wolny

Debaty organizujemy w ramach przedmiotu ogólnouniwersyteckiego, ale mają one charakter otwarty – zapraszamy wszystkich zainteresowanych (również osoby niezapisane na zajęcia).

Organizator: Centrum Badań nad Kulturą Warszawy Uniwersytetu Warszawskiego

Park Kazimierzowski położony jest na zboczu skarpy wiślanej, najbardziej specyficznego, naturalnego elementu ukształtowania terenu (przestrzeni) Warszawy, mającej bezpośredni wpływ na strukturę przestrzenno-krajobrazową Miasta. Skarpa w tym rejonie, w pobliżu Pałacu Kazimierzowskiego, osiąga wysokość ok. 105 m n.p.m. (czyli ok. 27 m nad poziomem rzeki Wisły). To najwyższy punkt skarpy warszawskiej. 

Granice Parku (4,29 ha), w obecnej postaci ustalone w latach 60. XX wieku, wyznaczają: od wschodu ulica Browarna, od zachodu mur oporowy Pałacu Kazimierzowskiego, zamykający obszar kampusu Uniwersytetu Warszawskiego, oraz mur oporowy klasztoru sióstr wizytek, od północy ulica Karowa z wiaduktem Stanisława Markiewicza, od południa ulica Oboźna. 

Park Kazimierzowski jest pozostałością, w sensie topograficznym i historycznym, dolnego tarasu siedemnastowiecznego założenia parkowo-pałacowego Villa Regia, letniej prywatnej rezydencji królewskiej, wzniesionej – zapewne decyzją jeszcze Zygmunta III – za miastem, na koronie skarpy, w miejscu letniego dworu Anny Wazówny, a wcześniej szesnastowiecznego folwarku książęcego. Część Parku zajmuje fragment dawnych dolnych ogrodów sióstr wizytek. 

Nasza debata dotyczy funkcji Skarpy Uniwersyteckiej i Parku Kazimierzowskiego w życiu Miasta i Uniwersytetu Warszawskiego. Pytamy o zachodzące na tym obszarze zmiany. Jakie funkcje może i powinien dziś pełnić? Jakie zalety i jakie ograniczenia wynikają z ukształtowania terenu? Przede wszystkim jednak, czy możliwe jest funkcjonalne połączenie „góry” z „dołem”, uniwersyteckiego Kampusu Głównego z Powiślem. Jakie zdanie mają na ten temat eksperci, Władze Uniwersytetu oraz Władze Miasta? 

W dyskusji wzięli udział:

🔶 Prof. dr hab. Ewa Krogulec – Prorektor Uniwersytetu Warszawskiego ds. rozwoju; geolog specjalizująca się w zagadnieniach hydrologii

Geolog, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się badaniami hydrogeologicznymi, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony stanu i jakości wód podziemnych. Była dziekan Wydziału Geologii UW (2012–2020). Od 2020 roku pełni funkcję zastępcy rektora UW ds. rozwoju. Autorka lub współautorka około 200 publikacji naukowych. Kierowała ponad 40 projektami badawczymi z zakresu geologii, hydrogeologii i ochrony środowiska. Członek Komitetu Gospodarki Wodnej PAN. Wieloletnia przewodnicząca Komisji Dokumentacji Hydrogeologicznych, organu doradczego Ministra Środowiska. Współautorka opracowania Badania hydrogeologiczne w Rejonie Skarpy Warszawskiej, w okolicach Parku Kazimierzowskiego. Członkini jury konkursu na opracowanie koncepcji architektoniczno-urbanistycznej dla Parku Kazimierzowskiego i Skweru S. Jankowskiego „Agatona” (2025), ogłoszonego przez Zarząd Zieleni m.st. Warszawy.

 

🔶 Monika Gołębiewska-Kozakiewicz – Dyrektorka Zarządu Zieleni m.st. Warszawy

Działaczka samorządowa, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego (nauki polityczne). Od 2022 roku dyrektorka Zarządu Zieleni m.st. Warszawy, odpowiedzialna za miejską zieleń i wodę – parki, skwery, zielone ulice, a także warszawskie kanały, zbiorniki i wały przeciwpowodziowe. Wcześniej związana z instytucjami publicznymi i samorządowymi, m.in. jako zastępczyni burmistrza dzielnicy Żoliborz (2015–2018), zastępczyni dyrektora Parku Kultury w Powsinie (2019–2021), zastępczyni dyrektora ds. sportu i rekreacji w Ośrodku Sportu i Rekreacji Żoliborz (2021–2022).

 

 

🔶 Mgr inż. arch. Andrzej Alinkiewicz – Zastępca Kanclerza Uniwersytetu Warszawskiego ds. nieruchomości

Architekt. Od 1999 roku zawodowo związany z Uniwersytetem Warszawskim. Od 2009 roku kierował Biurem ds. Nieruchomości, od 2022 pełni funkcję zastępcy kanclerza UW ds. nieruchomości. Odpowiada m.in. za zarządzanie i administrowanie nieruchomościami, ewidencję nieruchomości. Wcześniej odpowiedzialny za kwestie uregulowania stanu prawnego nieruchomości UW; przeprowadził m.in. wektoryzację rzutów architektonicznych większości obiektów należących do uczelni. Był odpowiedzialny za stworzenie bazy danych nieruchomości, które stały się częścią systemu SAP-RE FX. W 2020 roku objął stanowisko dyrektora ds. nieruchomości. Członek sądów konkursowych architektoniczno-urbanistycznych: na opracowanie koncepcji architektonicznej wraz z zagospodarowaniem terenu dla inwestycji m.in. „Budowa budynku na kampusie głównym (górny dziedziniec)” czy na opracowanie koncepcji zagospodarowania terenu Kampusu Centralnego Uniwersytetu Warszawskiego.

 

🔶 Marcin Dawidowicz – Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków

Zabytkoznawca. Od 2024 roku Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków. Od 2023 roku zastępca przewodniczącego Zespołu ds. dóbr kultury współczesnej Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Wcześniej zawodowo związany z instytucjami zajmującymi się ochroną zabytków, m.in. z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w Warszawie. Interesuje go teoria i praktyka wartościowania zabytków, historia organizacji służb ochrony zabytków w Polsce, ochrona prawna dziedzictwa powojennego modernizmu. Autor licznych ekspertyz i analiz konserwatorskich dotyczących zabytków Warszawy i Mazowsza, publikacji z zakresu historii sztuki i ochrony zabytków; współautor krajowego Raportu o stanie zachowania zabytków nieruchomych (2017).

 

🔶 Michał Krasucki – Stołeczny Konserwator Zabytków 

Historyk sztuki, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Od blisko dziesięciu lat związany ze strukturami samorządu odpowiadającymi za ochronę dziedzictwa Warszawy, wcześniej Mazowsza. Od 2017 roku Stołeczny Konserwator Zabytków. Przewodniczy miejskiemu Zespołowi ds. Wznoszenia Pomników i Realizacji Upamiętnień oraz Zespołowi ds. Warszawskich Historycznych Pracowni Artystycznych. Członek Zespołu ds. Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Warszawy. Jako pełnomocnik Prezydenta m.st. Warszawy ds. UNESCO koordynuje pracę Sekretariatu Europy Środkowo-Wschodniej dla międzynarodowej Organizacji Miast UNESCO. Autor prac z zakresu historii architektury oraz dziedzictwa architektonicznego Warszawy XIX i XX w. (m.in. Warszawskie dziedzictwo postindustrialne, 2011; ŻOL. Ilustrowany atlas architektury Żoliborza, 2021; Warszawskie getto. Pomiejsce, 2025). Członek jury konkursu na opracowanie koncepcji architektoniczno-urbanistycznej dla Parku Kazimierzowskiego i Skweru S. Jankowskiego „Agatona” (2025), ogłoszonego przez Zarząd Zieleni m.st. Warszawy.

Prowadzenie: 

🎤 Michał Krasucki – Stołeczny Konserwator Zabytków

🎤 Prof. dr hab. Elżbieta Wichrowska – historyk literatury i kultury, Dyrektorka Centrum Badań nad Kulturą Warszawy Uniwersytetu Warszawskiego

 

 

 

 

📷 Galeria zdjęć z debaty:

Debaty warszawskie. Narracje nieoczywiste. Fakty, ludzie, instytucje

Cykl interdyscyplinarnych zajęć poświęconych zagadnieniom funkcjonowania współczesnego miasta, ze szczególnym uwzględnieniem miejsca, roli i specyfiki Warszawy w polskim i europejskim kontekście historycznym, politycznym, społecznym i kulturowym. Zajęcia, w formule debat, przynosić mają określoną, pogłębioną wiedzę na temat omawianych zjawisk, stanowić forum dyskusji, a także miejsce wykuwania się nowych pomysłów, projektów miejskich i rozmaitych inicjatyw varsavianistycznych.

O DEBATACH WARSZAWSKICH